คาเฟ่เสน่หา

สวัสดีเด็กน้อย ไม่ได้เขียนถึงเธอเลยตั้งแต่ได้งานทำ
แอบมานั่งคุยกับเธอในเวลางาน เพราะมีอะไรอึง ๆ อยู่ในหัวมาหลายวันแล้ว
... เป็นเดือนได้มั๊ง หรือไม่ก็นานกว่านั้น

เรื่องที่ว่าก็ไม่พ้นเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ , เรื่องความสัมพันธ์ของฉันกับคนรักนี่แหละ
บางทีฉันแอบคิดว่ารักของฉันมันหดลดลงไป ไม่ใช่ว่าฉันไม่รักเขาแล้วหรอกนะ
แต่ไม่รู้ทำไม ในยามที่ฉันหงุดหงิด อยากจะเหวี่ยงทุกอย่างรอบกาย
และแน่นอนสิ่งที่ใกล้ตัวและใกล้ใจฉันที่สุดก็โดนแรงเหวี่ยงนั้นไปด้วย
พอถึงจุดที่ถามตัวเองว่า "ฉันทำอะไรลงไป"
ฉันก็ยิ่งเจ็บปวดจนต้องถามตัวเองต่อไปอีกว่า "นี่หรือคือสิ่งที่ฉันตอบแทนให้เขา"

วันก่อนเพิ่งเลือกจะดูหนัง "โคตรรักเอ็งเลย"
เธอรู้ไหมเด็กน้อย? เหมือนหนังมันตบหน้าฉันเลย...
พร้อมคำถามเจ็บ ๆ ที่ว่า "รู้เหรอ ว่ามีเวลาของชีวิตเหลืออยู่อีกเท่าไหร่?"

เพราะก่อนหน้านี้ฉันกำลังจะบอกเขาว่า
"เราแยกกันอยู่สักพักไหม? เผื่อความห่างจะทำให้ฉันดีขึ้น"

ทั้งที่เขาเพิ่งขอให้ฉันอยู่ด้วยตลอดชีวิต โดยที่ฉันก็ยังเป็นคนแบบนี้...
ฉันจะต้องเห็นเขาร้องไห้อีกกี่ครั้ง และเขาต้องขอโทษฉันอีกกี่ทีในความผิดที่ไม่ได้เกิดจากเขา
แต่จะมีคนสักกี่คนล่ะที่อดทนเพื่อฉัน จะยอมทำตัวซื้อบื่อ
เป็นคนดีทำตัวเหมือนโง่ยอมตามใจฉันทุกอย่างแบบเขา

ความรักนี่ก็แปลก ...
ทั้งที่เป็นฉันแท้ ๆ ที่บอกตัวเองตั้งแต่วันแรกว่าจะคอยทำเพื่อเขาให้เขาดีขึ้นจากความหลัง
แต่ท้ายที่สุดกลายเป็นเขาเองต่างหากที่กำลังทำทุกอย่างเพื่อฉัน

ขอบคุณ คุณพิง ลำพระเพลิง กับหนังดี ๆ เรื่องนี้ค่ะ